Nieuws

09-03-2008 5e Etappe

Vroeg op vandaag voor de langste etappe. We begonnen met een "lus"van zo'n 120 kilometer om vervolgens de resterende kilometers af te leggen. Deze lus was van een dusdanig niveau, dat alleen de wedstrijd deelnemers hieraan mochten beginnen. Eenmaal uitgeschakeld in de lus, betekende retour met de helikopter.

En weer (je gelooft het nu vast niet meer) waren de duinen nog hoger, intenser en uitgestrekter. Wat een ongelooflijk zware etappe is dit geweest! Het eerste deel heb ik samen gereden met Henk Knuiman en Henno van Bergeijk. Maar na de lus ben ik ze kwijt geraakt, waardoor ik meer dan 350 kilometer alleen heb gereden. Na een valpartij werkte m'n roadbook niet meer optimaal, tevens dacht ik dat ik wel wist waar de tankpost zou zijn, met als gevolg dat ik er mooi 15 kilometer voorbij reed! Tijdens het terugdraaien met de motor, zag ik Henk en Henno alweer van de tankpost vandaan rijden. Wat een pech! En dat terwijl we in het klassement zo dicht bij elkaar liggen.

M'n knie hield het aardig, maar kennelijk heb ik gisteren ook m'n schouder geblesseerd, die behoorlijk zeer deed. Maar tijdens de rally ben je zo geconcentreerd dat dat er niet al te veel toe doet. We kwamen namelijk ook nog een enorm gat tegen in de duinen. Een bodem van zo'n 100 meter doorsnede met als trechtervorm de wanden erom heen. We probeerden nog over de randen van de trechter naar de overkant te rijden, maar zelfs met de beste wil van de wereld konden we niet voorkomen op de bodem te geraken. Maar zonder grote aanloop kom je hier niet uit! Enige optie is om met steeds hogere snelheid rondjes te rijden langs de wand en zo verder omhoog te cirkelen. Toch duurde het wel een rondje of 7-8 om aan de rand te geraken met snelheden van 120 kilometer per uur! (Heb stiekem toch even op m'n teller gekeken tijdens het rijden.) Wat een avontuur!

De finish kwam in zicht aan het einde van de dag. Verder niemand meer gezien, maar ineens doken daar Henk en Henno weer op! Zij waren dit keer te ver gereden (net als ik bij de tankstop) en we finishten allemaal binnen dezelfde minuut. Dat na een etappe van ruim 500 kilometer, hoe groot is de kans?

Om de honger aan het einde van een lange dag te stillen, gingen we naar een dorpje (kon je het zo noemen? Het waren enkel wat krotten) op de route. Daar stond een niet al te fris uitziend hutje met een bord erboven, waar iemand met een krijtje "shop" op had geschreven. Binnen kochten we een vers gebakken stokbroodje en vonden we een werkende (!) koelkast met een stukje Edammer kaas erin. Zie je ons al zitten in dat dorpje in Libie, terwijl we ons tegoed doen aan een Hollandse lekkernij? Wij hebben ons in ieder geval helemaal krom gelachen!